Jalil Sharifi

May 24, 1936 – October 11, 2026

It is with deep sadness that we announce the passing of Mr. Jalil Sharifi on October 11, 2026. He passed away peacefully in his sleep, at the age of 90, leaving behind a remarkable legacy of professional achievement, generosity, and love.

Born on May 24, 1936, in a small village in Fars Province, Iran, Jalil’s life was shaped by determination, hard work, and a deep belief in the power of education. His journey from a rural village to becoming a distinguished civil engineer and philanthropist was a testament to his perseverance, intellect, and vision.

At a time when educational opportunities were limited in his village, Jalil moved to Yazd to continue his education beyond Grade 7. He lived in a rented room with another young man from his village, pursuing his studies far from home. His ambition and dedication eventually took him to Tehran, where he studied civil engineering at Daneshkadeh Fanni, one of Iran’s leading engineering institutions. He went on to earn a master’s degree in civil engineering.

Jalil built an accomplished career in civil engineering in Iran, reaching the height of his profession and contributing to major infrastructure projects that helped shape the country’s development. He was a man who combined technical expertise with vision and an enduring commitment to building things that would serve others.

In 1987, Jalil immigrated to Canada with his family, beginning a new chapter in his life. Never one to stop working or contributing, he continued his professional career in residential construction and land development. He brought the same determination, knowledge, and work ethic to his work in Canada that had defined his career in Iran.

Yet, as impressive as his professional accomplishments were, perhaps Jalil’s greatest legacy was his extraordinary generosity and philanthropy. He believed that success carried a responsibility to give back, and he put that belief into practice throughout his life.

Education held a particularly special place in his heart. Having experienced firsthand the challenges of pursuing an education in a small village, he understood how transformative access to learning could be. He helped hundreds of students in Iran pursue university education, opening doors that might otherwise have remained closed to them. He also built and donated two post-secondary educational institutions in his hometown, including the Abarkuh Technical and Vocational University, helping create opportunities for future generations. His philanthropic contributions also extended to initiatives supporting healthcare and young people in his community.

For Jalil, philanthropy was never simply about money or buildings. It was about people, opportunity, dignity, and the belief that every person deserved the chance to build a better future. He invested in the potential of others, often changing lives in ways that would continue to ripple through families and communities for generations. His generosity was a reflection of his character: thoughtful, compassionate, and quietly determined to make a meaningful difference.

Beyond his professional and philanthropic achievements, Jalil will be remembered most dearly by those who knew him as a kind-hearted, affectionate, and loving man. He was a devoted and generous husband, a loving father, and a source of warmth, encouragement, and support to his family. Throughout his life, he showed his love through his generosity, thoughtfulness, and deep commitment to the people closest to him.

As a father, Jalil was a constant source of love, encouragement, and support. He believed in his children and encouraged them to believe in themselves. His affection and unwavering support were among his greatest gifts to his family. He was proud of the people his children became, and his influence will remain a lasting part of their lives. The lessons he taught through his actions—perseverance, generosity, humility, and kindness—will continue to guide them.

One of the principles he lived by was simple but profound: “Always be kind and of service to anyone that crosses your path.” These words capture the essence of the man he was and the way he chose to live. He did not simply offer this advice; he embodied it in his relationships, his philanthropy, and the many ways he helped others.

Jalil’s life spanned nine decades and two countries. He built infrastructure, developed communities, created educational opportunities, and helped countless individuals pursue their dreams. But the true measure of his life lies not only in what he built, but in the lives he touched, the opportunities he created, and the love he gave so freely.

Although his family and all who knew him will deeply miss his presence, his legacy will live on—in the students whose futures he helped shape, the institutions he helped establish, the communities he served, and the values he passed on to his children and those around him.

He leaves behind a legacy of achievement, philanthropy, compassion, and love that will endure for generations.

May his memory be a blessing to all who had the privilege of knowing him.

مهندس جلیل شریفی

۲۴ مه ۱۹۳۶ – ۱۱ اکتبر ۲۰۲۶

با اندوهی عمیق، درگذشت مهندس جلیل شریفی را در تاریخ ۱۱ اکتبر ۲۰۲۶ به اطلاع می‌رسانیم. ایشان در سن ۹۰ سالگی، در آرامش و در خواب چشم از جهان فروبستند و میراثی ارزشمند از دستاوردهای حرفه‌ای، سخاوت، انسان‌دوستی و عشق از خود به جای گذاشتند.

جلیل در ۲۴ مه ۱۹۳۶ در روستایی کوچک در استان فارس، ایران، دیده به جهان گشود. زندگی او با پشتکار، سخت‌کوشی و اعتقادی راسخ به ارزش آموزش و دانش شکل گرفت. مسیر زندگی او از روستایی کوچک تا تبدیل شدن به مهندسی برجسته در رشته عمران و نیکوکاری فرهیخته، گواهی بر اراده، هوش و دوراندیشی او بود.

در دورانی که امکانات آموزشی در روستای محل تولدش محدود بود، جلیل برای ادامه تحصیل پس از پایه هفتم به یزد رفت. او دور از خانواده، در اتاقی اجاره‌ای همراه با جوان دیگری از روستای خود زندگی می‌کرد و با جدیت به تحصیل ادامه می‌داد. پشتکار و بلندپروازی او سرانجام وی را به تهران رساند؛ جایی که در دانشکده فنی، یکی از مراکز برجسته آموزش مهندسی در ایران، به تحصیل در رشته مهندسی عمران پرداخت و موفق به دریافت مدرک کارشناسی ارشد در این رشته شد.

جلیل در ایران حرفه‌ای درخشان در مهندسی عمران بنا نهاد و به جایگاهی برجسته در رشته خود دست یافت. او در پروژه‌های بزرگ زیربنایی کشور مشارکت داشت و در توسعه و آبادانی ایران سهمی ارزشمند ایفا کرد. او مهندسی بود که دانش و تخصص فنی را با دیدگاهی آینده‌نگر و تعهدی عمیق به ساختن و خدمت به جامعه درآمیخته بود.

در سال ۱۹۸۷، جلیل به همراه خانواده‌اش به کانادا مهاجرت کرد و فصل تازه‌ای از زندگی خود را آغاز نمود. او که همواره مشتاق کار و سازندگی بود، فعالیت حرفه‌ای خود را در کانادا در زمینه ساخت‌وساز مسکونی و توسعه اراضی ادامه داد و همان پشتکار، دانش و اخلاق حرفه‌ای را که در ایران از خود نشان داده بود، در این کشور نیز به کار گرفت.

با وجود تمام دستاوردهای حرفه‌ای چشمگیرش، شاید بزرگ‌ترین میراث جلیل، سخاوت کم‌نظیر و روحیه نیکوکاری او بود. او باور داشت که موفقیت با مسئولیت کمک به دیگران همراه است و در طول زندگی خود، این باور را به شیوه‌ای عملی و ماندگار نشان داد.

آموزش و پرورش جایگاهی ویژه در قلب او داشت. جلیل که خود دشواری‌های ادامه تحصیل را در روستایی کوچک تجربه کرده بود، به‌خوبی می‌دانست که دسترسی به آموزش تا چه اندازه می‌تواند زندگی انسان‌ها را متحول کند. او به صدها دانشجو در ایران کمک کرد تا بتوانند به دانشگاه راه یابند و فرصت‌هایی را در اختیار آنان گذاشت که شاید در غیر این صورت برایشان فراهم نمی‌شد. همچنین، دو مرکز آموزش عالی را در زادگاه خود احداث کرد و به مردم آن منطقه اهدا نمود؛ از جمله دانشگاه فنی و حرفه‌ای ابرکوه، تا زمینه‌ساز فرصت‌های تازه‌ای برای نسل‌های آینده باشد. فعالیت‌های خیرخواهانه او همچنین به طرح‌ها و اقداماتی در زمینه حمایت از سلامت و پیشرفت جوانان جامعه گسترش می‌یافت.

برای جلیل، نیکوکاری هرگز صرفاً به معنای بخشیدن پول یا ساختن بناها نبود. نیکوکاری برای او به معنای توجه به انسان‌ها، فراهم کردن فرصت، حفظ کرامت انسانی و باور به این اصل بود که هر فرد باید امکان ساختن آینده‌ای بهتر را داشته باشد. او روی استعدادها و توانایی‌های دیگران سرمایه‌گذاری می‌کرد و زندگی انسان‌های بسیاری را به شیوه‌هایی تغییر داد که آثار آن در خانواده‌ها و جوامع، برای نسل‌ها باقی خواهد ماند. سخاوت او بازتابی از شخصیتش بود: اندیشمند، دلسوز و مصمم به ایجاد تغییری مثبت و ماندگار در زندگی دیگران.

فراتر از دستاوردهای حرفه‌ای و فعالیت‌های نیکوکارانه‌اش، جلیل در یاد و خاطره کسانی که او را می‌شناختند، بیش از هر چیز به‌عنوان انسانی مهربان، صمیمی و سرشار از محبت باقی خواهد ماند. او همسری وفادار و بخشنده، پدری مهربان و تکیه‌گاهی سرشار از گرما، دلگرمی و حمایت برای خانواده‌اش بود. او در طول زندگی، عشق خود را از طریق سخاوت، توجه و تعهد عمیق به عزیزانش نشان می‌داد.

جلیل برای فرزندانش همواره سرچشمه عشق، دلگرمی و حمایت بود. او به فرزندانش ایمان داشت و آنان را تشویق می‌کرد که به توانایی‌های خود باور داشته باشند. محبت و حمایت بی‌دریغ او از بزرگ‌ترین هدایایی بود که به خانواده‌اش بخشید. او به انسان‌هایی که فرزندانش به آن‌ها تبدیل شدند افتخار می‌کرد و تأثیر عمیق حضور و تربیتش همواره در زندگی آنان باقی خواهد ماند. درس‌هایی که او با رفتار و کردار خود آموخت، از جمله پشتکار، سخاوت، فروتنی و مهربانی، همچنان راهنمای فرزندانش خواهد بود.

یکی از اصولی که جلیل در زندگی به آن پایبند بود، ساده اما عمیق بود: «همیشه با هر کسی که سر راهت قرار می‌گیرد، مهربان باش و تا جایی که می‌توانی به او خدمت کن.» این جمله به‌خوبی جوهره شخصیت او و شیوه زندگی‌اش را بیان می‌کند. او تنها به بیان این اصل بسنده نمی‌کرد، بلکه در روابط خود با دیگران، در فعالیت‌های خیرخواهانه و در راه‌های بی‌شماری که برای کمک به دیگران برمی‌گزید، به آن عمل می‌کرد.

زندگی جلیل نه دهه و دو کشور را دربر گرفت. او زیرساخت‌هایی ساخت، در توسعه جوامع نقش داشت، فرصت‌های آموزشی ایجاد کرد و به افراد بی‌شماری کمک کرد تا رؤیاهای خود را دنبال کنند. اما ارزش واقعی زندگی او تنها در آنچه ساخت و دستاوردهایی که به دست آورد خلاصه نمی‌شود؛ بلکه در زندگی‌هایی است که تحت تأثیر قرار داد، فرصت‌هایی که برای دیگران فراهم کرد و عشقی که بی‌دریغ به اطرافیانش بخشید.

اگرچه خانواده‌اش و همه کسانی که او را می‌شناختند، عمیقاً دلتنگ حضورش خواهند شد، میراث او همچنان زنده خواهد ماند؛ در آینده دانشجویانی که به آنان کمک کرد، در مؤسساتی که بنا نهاد و اهدا کرد، در جوامعی که به آن‌ها خدمت نمود و در ارزش‌هایی که به فرزندانش و اطرافیان خود آموخت.

او میراثی ماندگار از دستاورد، نیکوکاری، شفقت و عشق از خود به جای گذاشت؛ میراثی که نسل‌های آینده نیز از آن بهره‌مند خواهند شد.

یاد و خاطره‌اش گرامی و نام نیکش جاودان باد.