OBITUARY

Sathi Sivadasan

July 7, 1938September 25, 2020
Play Tribute Movie

Beloved wife, mommy, ammuma, amai, acca, chitta, aunty, friend and nurse passed away on September 25, 2020. Born on July 7th, 1938 in Kadakkarapally, Kerala, India to mother Laxmikunjamma and father, Krishnan Kartha, she continues to live in the hearts of her husband K. Raman and two daughters, Archana and Vandhana, “son” (-in-law) Brian, grandchildren Devin and Jake and every single one of us who felt loved by her.

Compassionate and kind, she garnered a sort of quiet strength and bravery. Despite being seen at the time as unacceptable, she was determined to have a job and that too, away from home. Nursing then found her. It was not just a job, but, for over 40 years, it was her calling. She loved it. It took her to different parts of India, Jordan and the US. It brought with it cherished lifelong friends and appreciation from her patients. She was loved and gave love fully. Despite objections of her family, she traveled for 10 hours by car with just three friends – Joy, Venkidachalam and Mary – to marry the love of her life in Birla Temple in Banares. She will tell you she stayed in love for nearly 50 years and beyond, as her wedding ring would not come off in death. Her secret to marriage is sometimes you have to pretend not to hear and sometimes you need to hold your tongue, unless it is about something that truly mattered.

Unkindness was such an anathema that the words “I hate” or “I don’t care” regarding a person, would illicit a firm rebuke delivered with gentleness. Without feeling alienated, you understood this was not acceptable to her.

She recognized and took joy from the simple things in life. She had a special bond with young children. Her happiness came from giving. The beaming faces of her grandsons Devin and Jake when she made pancakes and chapatis, and from giving them token candies when they left after a visit. She derived pride when peppers, tomatoes, flowers grew in her garden, often inviting you to take a look. She found joy in finding faces of animals in misshapen produce. She once lined a row of coconuts on the kitchen counter because each reminded her of a bird, monkey, or other menagerie of animals.

Although, she was devoutly religious in her Hindu faith, she believed all religions talk to God and speak the universal truth. Thinking and acting with God and through God is what mattered.

She was well loved and will be dearly missed. We love you, so very much. You are the best part of us. You will never cease to be.

In lieu of flowers or other remembrances, donations may be made in Sathi’s name to Shriner’s Hospital for Children (https://donate.lovetotherescue.org/give/119312/#!/donation/checkout?c_src=lttr-home) or Coronavirus Response Fund for Nurses (https://www.nursingworld.org/foundation/programs/coronavirus-response-fund/).

പ്രിയപ്പെട്ട സഹധർമ്മിണി, അമ്മ, അമ്മുമ്മ, അമ്മായി, അക്ക, ചിറ്റ, ആന്റി, സുഹൃത്ത്, നഴ്സ് എന്നീ നിലകളിലെല്ലാം വിളങ്ങിയിരുന്ന സ്നേഹത്തിൻറെ ആ ആൾരൂപം, 2020 സെപ്റ്റംബർ 25 ന് കാലയവനികയുടെ പിറകിലേക്ക് പിന്മാറി. 1938 ജൂലൈ 7 ന് കേരളത്തിൽ കടക്കരപ്പള്ളി ഗ്രാമത്തിലെ പാട്ടത്തിൽ കുടുംബത്തിൽ, ലക്ഷ്മികുഞ്ഞമ്മയുടേയും കൃഷ്ണക്കർത്താവിൻറേയും ഇളയ മകളായി ജനിച്ചു. അവളുടെ സ്നേഹം നുകരാൻ ഭാഗ്യമുണ്ടായ ഭർത്താവ് കെ. രാമൻ ശിവദാസൻ, പെൺമക്കൾ അർച്ചന, വന്ദന, “മകൻ” (- മരുമകൻ) ബ്രയാൻ, കൊച്ചുമക്കൾ ഡെവിൻ, ജേക്ക് എന്നിവരുടെയെല്ലാം ഹൃദയങ്ങളിൽനിന്ന് കുളിർമ്മ പരത്തുന്ന ആ ഓർമ്മകൾ ഒരിക്കലും മായുകയില്ല. ശാന്തമായ ഒരു പ്രത്യേക കരുത്തും ധൈര്യവും മുഖമുദ്രയായിരുന്ന ആ വ്യക്തിത്വത്തിൽ അനുകമ്പയും ദയയും അലിഞ്ഞുചേർന്നിരുന്നു. അക്കാലത്തെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ പൊതുവെ അസ്വീകാര്യമായിരുന്നുവെങ്കിലും, ഒരു ജോലി വേണമെന്ന് അവൾ ആഗ്രഹിച്ചു, അതും വീട്ടിൽ നിന്നകന്ന്. അക്കാലത്താണ് നഴ്സിംഗ് അവളെ തേടിയെത്തിയത്. അത് ഒരു വെറും ജോലിയല്ല, 40 വർഷത്തിലേറെയായി അവളുടെ ഒരു നിയോഗം തന്നെ ആയിരുന്നു. മാത്രമല്ല അതവൾ അങ്ങേയറ്റം ആസ്വദിക്കുകയും ചെയ്തു. നഴ്സിംഗ് ഇന്ത്യയുടെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിലേക്ക് മാത്രമല്ല, ജോർദാൻ, യുഎസ് എന്നീ രാജ്യങ്ങളിലേക്കും അവളെ കൊണ്ടുപോയി. ഒട്ടേറെ ആജന്മ സുഹൃത്തുക്കളെയും രോഗികളിൽ നിന്ന് കൃതജ്ഞതയിൽ പൊതിഞ്ഞ വിലമതിക്കാനാവാത്ത സ്നേഹവും അതവൾക്ക് നേടിക്കൊടുത്തു. അവൾ അത്യധികം സ്നേഹിക്കപ്പെടുക മാത്രമല്ല, ആ സ്നേഹം പൂർണ്ണമായും തിരിച്ചുനൽകുകയും ചെയ്തു. കുടുംബത്തിൽ നിന്നുള്ള എതിർപ്പിനെ അവഗണിച്ച്, ജോയി, വെങ്കിടാചലം, മേരി എന്നീ മൂന്ന് സുഹൃത്തുക്കളോടൊപ്പം 10 മണിക്കൂർ കാർയാത്ര ചെയ്ത് ബനാറസ് ബിർലാ മന്ദിറിൽ എത്തി തൻറെ പ്രണയഭാജനത്തിനെ വിവാഹം ചെയ്തു. 50 വർഷത്തോളം മാത്രമല്ല അതിനപ്പുറവും നീണ്ടുനിൽക്കുന്ന തൻറെ പ്രണയത്തിൻറെ അവസാനം മരണത്തിനുപോലും തൻറെ വിരലിലണിഞ്ഞിരിക്കുന്ന വിവാഹമോതിരം ഊരിമാറ്റാനാവുകയില്ല എന്ന് അവൾ നിങ്ങളോട് പറയും. അവളുടെ വിവാഹത്തിൻറെ രഹസ്യത്തിനെ കുറിച്ച് ചിലപ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് കേൾക്കുന്നില്ലെന്ന് നടിക്കേണ്ടി വരും, ചിലപ്പോൾ നിങ്ങളുടെ നാവ് നിയന്ത്രിക്കേണ്ടി വരും, അത് ശരിക്കും പ്രാധാന്യമുള്ള ഒന്നിനെക്കുറിച്ചല്ലെങ്കിൽ. “ഞാൻ വെറുക്കുന്നു” അല്ലെങ്കിൽ “ഞാൻ ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ല” എന്നീ വാക്കുകൾ, ദയയില്ലായ്മ അങ്ങേയറ്റം നിഷിദ്ധമായിരുന്ന ആ മനസ്സിൽനിന്ന്, സൗമ്യമെങ്കിലും ഉറച്ച ഒരു ശാസന ക്ഷണിച്ചുവരുത്തുമായിരുന്നു. ഇതവൾക്ക് ഒട്ടും സ്വീകാര്യമല്ലെന്ന് നിങ്ങൾക്ക് ഒരു നീരസവും തോന്നാതെ തന്നെ മനസ്സിലാകുമായിരുന്നു. ജീവിതത്തിലെ ലളിതമായ കാര്യങ്ങളിൽ നിന്ന് അവൾ സന്തോഷം ഉൾക്കൊണ്ടിരുന്നു. കൊച്ചുകുട്ടികളോട് ആർദ്രമായ ഒരു പ്രത്യേകബന്ധം അവൾ പുലർത്തിയിരുന്നു. കൊടുക്കുന്നതിലൂടെയാണ് അവൾ സന്തോഷം കണ്ടെത്തിയിരുന്നത്. യാത്ര പോകുന്പോൾ ടോക്കൺ മിഠായികൾ നൽകുന്പോഴും അവർക്കുവേണ്ടി പാൻകേക്കുകളും ചപ്പാത്തികളും മറ്റും ഉണ്ടാക്കുന്പോഴും പേരക്കുട്ടികളായ ഡെവിൻ, ജേക്ക് എന്നിവരുടെ വിരിയുന്ന മുഖങ്ങളായിരുന്നു അവളുടെ സമ്മാനം. അവളുടെ തോട്ടത്തിൽ മുളക്, തക്കാളി, മുതലായ ഉണ്ടാകുന്പോഴും പൂച്ചെടികൾ വളർന്ന് പൂവിടുന്പോഴും അവൾ ഏറെ അഭിമാനം കൊണ്ടിരുന്നു, തന്നെയുമല്ല, പലപ്പോഴും വന്ന് അവകാണാൻ നിങ്ങളെ ക്ഷണിക്കുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു. ആകൃതിയിൽ മാറിപ്പോയിട്ടുള്ള. കായ്കനികളിൽ മൃഗങ്ങളുടെ മുഖം കണ്ടെത്തുന്നതിൽ അവൾ ആനന്ദം കണ്ടെത്തി. ഒരിക്കൽ അവൾ അടുക്കളത്തട്ടിൽ ഒരു വരി തേങ്ങാകൾ നിരത്തി. കാരണം അവ ഓരോന്നും മൃഗശാലയിലെ പക്ഷി, കുരങ്ങ്, അല്ലെങ്കിൽ മറ്റു മൃഗങ്ങളെ അവളെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചിരുന്നു. ഹിന്ദു വിശ്വാസത്തിൽ അടിയുറച്ചു വിശ്വസിച്ചിരുന്നുവെങ്കിലും, എല്ലാ മതങ്ങളിലൂടെയും ഈശ്വരനെ പ്രാപിക്കാമെന്നും അതുപോലെ തന്നെ സാർവ്വലൗകികമായ സത്യത്തിൽ എത്തിച്ചേരാമെന്നും അവൾ വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. ദൈവത്തിനോടൊപ്പവും ദൈവത്തിലൂടെയും ചിന്തിക്കുകയും പ്രവർത്തിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതാണ് പ്രധാനമെന്ന് അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു. എല്ലാവർക്കും അവൾ അങ്ങേയറ്റം പ്രിയങ്കരയായിരുന്നു, മാത്രമല്ല ആ വേർപാട് ആരെക്കൊണ്ടും ഒരിക്കലും നികത്താനാവില്ല. നിന്നെ ഞങ്ങൾ അളക്കാനാവാത്തത്ര സ്നേഹിക്കുന്നു. എന്തെന്നാൽ നീ ഞങ്ങളുടെ അംശം തന്നെയാണ്. ആ രൂപം, ആ സ്മരണ ഞങ്ങളിൽ എന്നെന്നും നിലനിൽക്കും. പൂക്കൾക്കും സമരണാഞ്ജലികൾക്കും മറ്റും പകരമായി സതിയുടെ പേരിൽ കുട്ടികൾക്കുള്ള ശ്രീനർ ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് സംഭാവനകൾ നൽകാവുന്നതാണ്.

കാർമ്മികൻ: വന്ദനീയ ശ്രീ ആചാര്യ ഓച്ചിറ സുനിൽ മുഖോപദ്ധ്യായ

Services

  • Visitation

    Tuesday, September 29, 2020

Memories

Sathi Sivadasan

have a memory or condolence to add?

ADD A MEMORY
Jasmine Varghese

October 3, 2020

The childhood memories I have with Amai are vast and cherished. My brother and I were always loved and cared for by her as if we were her very own children. While we saw each other less frequently after I went away to college and then later moved out of state, our reunions every time I visited always felt like nothing had changed. My trips back to Houston will never be the same.

The word lost an incredible woman who was the epitome of love and kindness. Rest in peace, Amai.

"What was once enjoyed and deeply loved, we can never lose. For all that we love deeply becomes part of us." - Helen Keller

Reggie & Chellama

October 2, 2020

Dear Father Almighty, we thank you for the blessed life you have given Sathi. We bid her farewell into your loving arms. Sathi is going to a place where every tear is wiped away and there is no mourning, no crying, nor pain. May she forever Rest In Peace.
(Reggie & Chellamma )

Gene Fisch

October 1, 2020

My memory is of the first time that I met one of Sathi’s prized creations, Archana. Through an acquaintance, we were introduced for what was to be a 15 minute discussion. After what turned into close to a five hour dialogue on life she left laying the foundation to become one of my best friends. That relationship directly stems from the philosophies and upbringing instilled by Sathi, her Mother. Now.... if Archana could only stop leaving streaks and water droplets on the counter.......

Jorge Galindo-Flores

September 30, 2020

Inside Our Hearts
Where do people go to when they die?
Somewhere down below or in the sky?
'I can't be sure,' said Grandad, 'but it seems
They simply set up home inside our [hearts].'
~ Inside Our Dreams by Jeanne Willis [Modified by Jorge Galindo-Flores]

Cathy Gramling

September 29, 2020

My favorite memory of Sathi started on the evening before Devin was born. All the grandparents sat in the waiting room of Bristol Hospital, Connecticut. It was about 10:30 P.M., and we sat together chatting amiably while Anna was in labor. By 2:00 A.M., we were into deeper and more detailed conversations, talking about our families and getting into stories that told about each of us. Finally, at 9:14 on September 15, our beautiful grandson was born. Unbeknownst to us, during those "countless" hours, we had created a friendship that would last many, many years...a relationship that began with our children's marriage, and that became a very special one for us, filled with many stories, but more importantly, filled with love!! I am so grateful for that night, and for that memory.

Baburaj Bhaskaran

September 29, 2020

Death is as sure for which is born, as birth is for that which is dead. Therefore, grieve not for what is inevitable. Bhagavad-Gita.

Mohammed Alarifi

September 29, 2020

Mrs Sathi Sivadsan

She past but her memories with those who loved her , knew her , those whom she touched with a kind word or a kind smile will last forever.
Her spirit will always be in the hearts and minds of her family and her loved ones.
She will be gravely missed.
Bless her soul may she Rest In Peace
Deepest condolences Archana

Lavanya Kumar

September 28, 2020

Our move to Houston from India was a big one for us as we were leaving our families and friends behind and hoping to make a life in another continent.I was told by my uncle that Sathi chitta and her family lives in Houston.Since she had moved to Houston long back from my tharavadu (ancestral home),I had often heard of Sathichitta and never met her during her visits to India.My husband,Manoj, still speaks of the warmth with which he was received and taken care of by chitta and her family. He still fondly remembers her ‘Aviyal’ that she used to cook for him.I experienced the same care and warmth from her when I reached Houston.She was ready to lend us a helping hand if we needed one.I was always greeted with a smile on her face and her positivity always amazed me.You will always be remembered with love,chitta.

Lavanya and Manoj

FROM THE FAMILY
FROM THE FAMILY

Ammuma, Acca and Devin are enjoying themselves at Gary and Liz's wedding (April, 2008).

FROM THE FAMILY
FROM THE FAMILY

Ammuma, Acca and Devin are enjoying themselves at Gary and Liz's wedding (April, 2008).

FROM THE FAMILY

Devin is going to town on his cake for his first birthday celebration in Houston as Grandma Cathy and Ammuma supervise the messy eating.

FROM THE FAMILY

Ammuma and Devin are all dressed up with somewhere to go.

FROM THE FAMILY

Another one of her many 39th birthdays, Ammuma, Devin, Jake and Pappa are ready for some tres leches cake!

FROM THE FAMILY

Ammuma and Pappa are beaming with pride meeting their first grandson Devin (Sept. 15, 2006).

FROM THE FAMILY

Ammuma meeting her first grandchild Devin the day he was born (September 15, 2006 in Bristol, CT).

FROM THE FAMILY

Ammuma and Cathy are very excited to welcome Jake into the world. Devin is not so sure about his new brother.

FROM THE FAMILY

Ammuma loves watching Vandhana and Devin share a playful moment on Christmas.

FROM THE FAMILY

The day before Jake was born, Devin opened presents for his 3rd birthday from Pappa, Ammuma and Acca (Sept. 15, 2009).

Learn more about the Sivadasan name

VISIT ANCESTRY.COM