Teresa Seva

Teresa “Renia” Seva

(July 31, 1958 – April 24, 2020)

On the afternoon of April 24, 4:01 CST; we lost Teresa, wife of (late) Salvatore, mother of Michael, Sister to Anna and Zenon; and daughter to (late) Ferdynand and Helena Piech. She died at Northwestern Memorial Hospital in Chicago; due to complications stemming from an infection. Our unconditionally loved, Mother, Daughter, Sister, Sister-in-Law, Godmother, Aunty, Cousin, Friend, and Colleague – simply put, we lost our “Renia”. In the last moments of her life, she was accompanied by her beloved son Michael and via video call her sister Ania in Poland.

Death came as usual, too early; and we still can not believe that she is no longer there. "The waterworks" begin when we think that we will not hear her distinctive "Hallo" calling again... For thirty-nine years she has been far from us, but at the same time very close; however, now she has gone even further. She always longed to be the first to experience everything in life, and with most things she definitely had us beat... In this too, she overtook us; but in the moment, comfort is sought. We, too, are comforted knowing that she no longer suffers and that she is there with her husband and our Dad who – with reciprocity both love very dearly. The images from the past come to our minds, we look at old photographs trying to re-live the memories.

The oldest photo we have of Renia was in front of our house in Łagiewnicka street. The day of her baptism, Renia - as she liked, the center of attention. Her godmother, Aunt Alina holds her in her hands, next to uncle Józek and the rest of the family: Uncle Włodek, Aunt Marysia and our young parents. Mom is twenty-seven years old, Dad thirty-two; I am curious and a little shy looking at the "becika", or basket – in which lies a few month old Renia. From that moment on, we had embarked on a common path of life.

A happy childhood in Podgórz, district of Krakow to ensue; our home nestled within a closing in a square of four streets: Łagiewnicka (on which we lived at the house numbered 35/2),Czarnea, Głogowska and Grzybki. It was a small home - the great world of our childhood. Mysterious gardens around the house, a meadow across the street; backyards of neighboring houses – places of our play… And in the background parents, busy, caring for us, and a quiet, safe, loving household. That has always been the case. When I remember this time (our early childhood), it seems to me that there has always been spring, summer or winter. Always warm and sunny or cold and snowy. It felt like it was never rainy or grey.

In 1963, changes in our lives began. We moved to Grzybki Street, address numbered 3/5. Not far away… Two hundred meters from Łagiewnicka street to be exact. With the birth of Ania, there now became three of us! We then began to attend Primary School No. 26 on Zamojski st.; our worlds began expanding. In 1970, another move, this time tothe center of Krakow, to Galla street 12/7 and the house- which forever we will call home… Even though we have long had our own homes and families; this is where we would spend most of our lives.

In 1973, Renia began her studies at a High School on Kapucyńskiej st where she studied a curriculum based on Economics and Economic policy. High School; the time of learning as-well-as time of fun and youth – joy and youthful sorrows. To the annoyance of our parents, there was more fun than learning. That’s when her friendships, which survived to the end: Jola, Wanda, Basia and many others, were formed.

Friends and Classmates, discos, lots of music, laughter, loud conversations. Renia was in her element; joyful and smiling. She was always the soul of companionship or caring affection. …These were the care-free years. School ended in 1978, her first job, stepping into adult life and deciding to go to America. There were many such trips in search of a better life.

The trip came in the autumn of 1981; we remember nervous days before she left. In Poland, the political situation was very tense. Martial law was declared on December 13th. The trip was also unknown, with one address, one bag, and without knowledge of English. …We were worried. And yet she coped… But why were we surprised? She always did.

She liked to say that "as he throws her out the door, she will walk through the window." She met good people along the way who helped her. She spent many years in Glencoe with the Robinson family, running a home and caring for the Mrs.’s children. Once the children became adults, and work was “over”; Ms. Robinson hired Renia at her law firm Robinson, Curley, and Clayton P.C. We as a family were very grateful to her for that, and Renia too. She worked there for several decades, and always reflected on how grateful she was for all the memories.

In America, time runs the same way as in Poland. Work, home; and on weekends occasional social gatherings. There she met new friends: Wiesia and Józek, Babcia Agnieszka, Jola and Frank, Lucyna and Mark, Emilka with Lotar, Jurek with Bernadka and above all her husband Sam; and all of his Italian family: parents Rosa and Michele, sister Filomena (Flo), cousin Joe with wife Agata and daughters: Carmela, Angela, Sara and finally Gioia – of which Sam and Teresa were both God Parents........ along with many many other friends. They all visited and supported each other.

Over time, Renia’s god-daughter Agnieszka with Husband Jaro and daughters Nicola and Claudia became her second family. She could always count on them, and they too… We had the opportunity to meet most of Renia’s (current) friends during our visit to Chicago in 2004. In this moment, on behalf of the family, we would like to thank all of you colleagues and friends… For the friendships, the memories, struggles, joys, and heartaches you all shared. Thank you.

She offered countless invitations to family (to America) with the hopes of helping someone create a better life. She offered her guest bedroom because she knows that was one way in which she could help. In response to her invitation, Renia’s god-daughter Agnieszka came to the States, and eventually finding her home in Chicago. To pay off this debt Agnieszka repaid with cordiality, gratitude and help in her times of need; and so, it was this way to the end.

Renia also built her home, both this material one, in Stickney on Latrobe, as well as her Family. She married Sam, gave birth to Michael, who became a great treasure of her life. Many of our letters and conversations were devoted to Michael. Though she would never brag, she was immensely proud of his accomplishments and the man he has become. She told how he grew, how he learned, and most importantly how much she enjoyed it. She enjoyed his studies, his work, and most importantly his professional successes. She knew that he will be able to cope and succeed in life; and that is the most important thing for every mom. Our parents came to America and attended Michael's baptism. It was one of their greatest joys. It was so great that they were able to stay for almost two years, helping Renia to care for him.

Renia spent 39 years in America, her whole adult life; but not once did she break-off contact with her family home, or anyone in Poland. She was so far away and so close at the same time. We wrote letters to each other, phoned, she sent us parcels, financially supported us in the harsh eighties and into the nineties. She was a wonderful daughter, sister, sister-in-law, aunt. We could all count on her, and she also felt our support. She participated in our family life at a distance, but we always felt that she was close to us. She missed all the major family events: the wedding of Ani and Zbyszek (1981), mine and Roma (1982), the birth of nieces, Karolinka, Agnieszka and Iza.

But finally came the moment that she was able to obtain a "green card." She could finally return to Poland for the first time! It was a great joy! Since then, she has tried to come to Poland regularly, every two years or so. First alone, then with Sam and little Michael. Again, she began to participate actively in our family-life (in Poland). She became the godmother of Iza along with Tadeusz, Martha's husband… Because of her loving, caring, and always smiling attitude; her close circle grew even larger with Ania's friends. In the end, she was able to participate in many jubilees, attending innumerable family gathers as well as other celebrations throughout the years; specifically noting our parents 50th wedding anniversary. She would regularly visit us for three weeks. Again, there were discos, social gatherings we had long night conversations, arguing like any siblings; and at the airport there were always tears and warm wishes for the next meeting.

During the trip before her final visit to Poland, which was Krakow in 2015. Dad was already very sick and was lying in the hospital. Immediately after arriving, she visited him, unconscious; a few hours later he died. We were convinced he was waiting for Renia to say her goodbyes. Again, there were meetings with friends, conversations, disputes, a lot of laughter, and at the airport… the usual tears. We didn't think this was the second-to-last last time we would meet... At least. that's what we've planned; Renia was able to make a final trip in 2018.

Information about the illness came on May 16 last year. The diagnosis sounded threatening, but we were convinced that everything would be fine. That’s when we got to know the extraordinary power of hope. The illness has further strengthened our bonds. We called each other even more often, Anna talked to her every day. For eleven months and some weeks, we lived on a “swing-set” of moods, from worry to joy, from hope to despair and vice versa many times over. The illness fell on a severe time; during the coronavirus pandemic – when the state of healthcare deteriorated. The borders were closed and Ania could not fly to Chicago to be close, to help and support. Until the last days we believed that we would be together the next day, week, month, maybe in a year. We are saddened by the thoughts that we saw continued progress, yet somehow; she was taken from us so quickly…

We look with admiration to Michael as he looked after his ill mother alone, managing to work full-time, and attend every Doctor’s appointment to support her. Everything that she was able to give him in life – he returned to her during her final year on Earth. We are very grateful to him for all he has done; and tending to his mother until her final days. We know that she is just as proud, too.

During the illness, we prayed a lot. We prayed the Rosary, the lace of Divine Mercy. Every 22nd day of the month we attended services and prayed to St. Rita in St. Catherine’s Church in Krakow. We were accompanied by Friends of Renia, Family, our dear cousin Father Jurek from Cyprus. These are the things that gave us strength; and we continue to ask for prayers.

God has always blessed our family relationships: always good, close, cordial, and we know that although Renia is already “THERE” … Far away, she will always be here with us at the same time, close. She will participate in our joys, angers, and share our concerns for years to come.

In such moments, great comfort and strength is faith. We repeat to ourselves the words of Christ of the Father: "Father, not my will, but yours be done."

On behalf of the whole Family

Written by Zenon – Brother

(31 lipca 1958 – 24 kwietnia 2020)

W nocy 24 kwietnia o godzinie 23.01 (polskiego czasu), zmarła w szpitalu Northwestern Memorial Hospital w Chicago nasza ukochana Córka, Mama, Siostra, Szwagierka Mama Chrzestna, Ciocia, Kuzynka, Przyjaciółka i Koleżanka – po prostu Renia. W ostatnich chwilach życia towarzyszył Jej ukochany syn Michał i za pośrednictwem wideo – połączenia siostra Ania.

Śmierć przyszła jak zwykle za wcześnie i wciąż nie możemy uwierzyć, że nie ma jej już tam „za wielką wodą”, że nie usłyszymy w telefonie jej charakterystycznego „Hallo”. Od trzydziestu dziewięciu lat była od nas daleko, a jednocześnie bardzo blisko, a teraz poszła jeszcze dalej. Wszędzie musiała być pierwsza, wszystkiego doświadczyć. W TYM też nas wyprzedziła. W takiej chwili szuka się pocieszenia. My też pocieszamy się, że już nie cierpi i że jest TAM razem z mężem i naszym Tatą których – ze wzajemnością – bardzo kochała.

Wracają obrazy z przeszłości. Oglądamy stare fotografie. Najstarsze zdjęcie Reni przed naszym domem na Łagiewnickiej. Dzień chrztu, Renia - jak lubiła - w centrum zainteresowania. Rodzice chrzestni, ciocia Alina trzyma ją na rękach, obok wujek Józek i reszta rodziny: Wujek Włodek, ciocia Marysia i młodzi Rodzice. Mama ma dwadzieścia siedem lat, Tata trzydzieści dwa. A ja z zaciekawieniem i trochę nieśmiało zaglądam do „becika”, w którym leży kilkumiesięczna Renia. Od tego momentu wyruszamy we wspólną drogę życia.

Szczęśliwe dzieciństwo w Podgórzu, dzielnicy Krakowa, zamykające się w kwadracie czterech ulic: Łagiewnickiej (na której pod numerem 35/2 mieszkaliśmy), Czarnej, Głogowskiej i Grzybki. To był mały - wielki świat naszego dzieciństwa. Tajemniczy ogród wokół domu, łąka po drugiej stronie ulicy, podwórka sąsiednich domów – miejsca naszych zabaw. A w tle Rodzice, zapracowani, dbający o nas, i spokojny bezpieczny, kochający i kochany dom. Tak było zawsze. Kiedy przypominam sobie ten czas, wydaje mi się, że zawsze była wiosna, lato lub zima. Zawsze ciepło i słonecznie lub zimno i śnieżnie. Nigdy nie było deszczowo i szaro.

W 1963 roku zaczynają się zmiany w naszym życiu. Przeprowadzamy się na ulicę Grzybki 3/5, niedaleko, dwieście metrów od Łagiewnickiej. Dołącza do nas Ania, jest nas już troje.

Zaczynamy chodzić do Szkoły Podstawowej nr 26 na ul. Zamojskiego. Nasz świat się poszerza. W 1970 roku kolejna przeprowadzka, tym razem do centrum Krakowa, na ulicę Galla 12/7 i dom, który na zawsze - pomimo, że mamy już od dawna swoje własne domy - pozostanie naszym domem rodzinnym.

W 1973 roku Renia rozpoczyna naukę w Liceum Ekonomicznym przy ul. Kapucyńskiej. Czas nauki i czas zabawy, młodości, radości i młodzieńczych smutków. Ku utrapieniu Rodziców zabawy było więcej. Wtedy kształtują się Jej przyjaźnie, które przetrwały do końca: Jola, Wanda, Basia i wiele innych. Spotkania koleżeńskie, dyskoteki, dużo muzyki, śmiechu, głośnych rozmów. Renia była w swoim żywiole, radosna i uśmiechnięta, zawsze była duszą towarzystwa. To były beztroskie lata. Koniec szkoły w 1978 roku, pierwsza praca, wkraczanie w dorosłe życie i decyzja, wyjazdu do Ameryki. Wiele było wówczas takich wyjazdów w poszukiwaniu lepszego życia.

Wyjazd nastąpił jesienią 1981 roku. Pamiętam nerwowe dni przed wyjazdem. W Polsce sytuacja polityczna była bardzo napięta, 13 grudnia ogłoszono stan wojenny. Wyjazd też był niewiadomą, z jednym adresem, bez znajomości języka angielskiego. Martwiliśmy się. A jednak poradziła sobie. Lubiła powtarzać że „jak ją wyrzucają drzwiami to wchodzi oknem”. Spotkała dobrych ludzi, którzy jej pomogli. Wiele lat spędziła w Glencoe u rodziny Robinsonów, prowadząc dom i opiekując się dziećmi. A kiedy dzieci dorosły i praca się skończyła, Pani Robinsonowa zatrudniła ją w swojej kancelarii adwokackiej „Robinson, Curley & Clayton P.C.” Byliśmy jej za to bardzo wdzięczni. Renia też, zawsze nosiła ich we wdzięcznej pamięci.

W Ameryce czas biegnie tak samo jak w Polsce. Praca, dom, w weekendy spotkania towarzyskie. Tam też poznała nowych przyjaciół: Wiesię i Józka, Babcię Agnieszkę, Jolę i Franka, Lucynę i Marka, Emilkę z Lotarem Jurka z Bernadką a przede wszystkim Sama, oraz jego włoską rodzinę: rodziców, Florentynę, Joe z Agatą i córkami: Carmelą, Angelą, Sarą i Gioą - której była matką chrzestną… i wielu innych. Odwiedzali się nawzajem, wspierali. Chrześnica Agnieszka z Mężem Jarkiem i córeczkami Nicolą i Klaudią stali się jej drugą rodziną. Zawsze mogła na nich liczyć, oni na nią też. Mieliśmy okazję poznać wszystkich Przyjaciół Reni w czasie naszej wizyty w Chicago w 2004 roku. Chcemy im w tej chwili w imieniu rodziny podziękować za przyjaźń i wszelkie dobro, które Reni wyświadczyli.

Zapraszała do Ameryki, udzielała gościny, bo wiedziała, że w ten sposób może pomóc. Na jej zaproszenie przyjechała chrześnica Agnieszka, znajdując w Chicago swój dom. Zaprosiła Krzyśka, męża Joli, który spędził w Stickney pierwsze miesiące w Ameryce i w następnych latach pobytu mógł na nią zawsze liczyć. A oni odpłacali jej serdecznością i pomocą i tak było do końca.

Budowała też swój dom, zarówno ten materialny, w Stickney na Latrobe jak i dom – Rodzinę. Wyszła za mąż za Sama, urodziła Michałka, który stał się wielkim skarbem Jej życia. Wiele naszych listów i rozmów poświęconych było Michałowi. Opowiadała jak rośnie, jak się uczy, cieszyła się tym. Bardzo cieszyła się jego studiami, pracą, zawodowymi sukcesami. Wiedziała, że poradzi sobie w życiu, a to dla każdej mamy jest najważniejsze. Rodzice przyjechali na chrzest Michała, była to ich wielka radość, tak wielka, że zostali z nim prawie dwa lata, pomagając Reni w opiece nad nim.

Spędziła w Ameryce 39 lat, całe dorosłe życie, ale z domem rodzinnym, z Polską, nie zerwała kontaktu. Była tak daleko i zarazem tak blisko. Pisaliśmy listy do siebie, telefonowaliśmy, wysyłała do nas paczki, wspomagała finansowo w ciężkich latach osiemdziesiątych. Była dobrą córką, siostrą, szwagierką, ciocią. Mogliśmy na nią liczyć, a ona też czuła nasze wsparcie. Uczestniczyła w naszym życiu rodzinnym na odległość i zawsze mieliśmy poczucie, że jest z nami blisko. Ominęły ją wszystkie najważniejsze wydarzenia rodzinne: ślub Ani i Zbyszka (1981), mój i Romci (1982), narodziny siostrzenic, Karolinki, Agnieszki i Izy. Ale w końcu przyszedł moment, że po uzyskaniu „zielonej karty” mogła po raz pierwszy przyjechać do Polski. Było to wielka radość! Od tego czasu starała się regularnie, co dwa lata, przyjeżdżać do Polski. Najpierw sama, później z Samem i małym Michałkiem. Znowu zaczęła bezpośrednio uczestniczyć w naszym życiu rodzinnym. Została chrzestną matką Izi wraz Tadeuszem, mężem Marty.

Bliskie jej grono powiększyło się o przyjaciół Ani. W końcu mogła uczestniczyć w jubileuszach naszych Rodziców, w naszych imieninach i innych uroczystościach. Przyjeżdżała na trzy tygodnie. Znowu były dyskoteki, spotkania towarzyskie prowadziliśmy długie nocne rozmowy, kłóciliśmy się, jak każde rodzeństwo, a na lotnisku zawsze były łzy i życzenia do następnego spotkania.

Przedostatni raz była Krakowie w 2015 roku. Tata był już bardzo chory, leżał w szpitalu. Zaraz po przylocie odwiedziła Go, był nieprzytomny, w kilka godzin później zmarł. Byliśmy przekonani, że czekał na nią. Ostatni raz była u nas w 2018 r. Znowu były spotkania z przyjaciółmi, rozmowy, spory, dużo śmiechu, a na lotnisku jak zwykle łzy. Nie przypuszczaliśmy, że to jest ostatnie spotkanie… Tyle jeszcze planowaliśmy.

Informacja o chorobie przyszła 16 majaubiegłego roku. Diagnoza brzmiała groźnie, ale byliśmy przekonani, że wszystko będzie dobrze. Poznaliśmy wówczas niezwykłą siłę nadziei. Choroba jeszcze bardziej wzmocniła nasze więzi. Dzwoniliśmy do siebie jeszcze częściej, Ania rozmawiała z Nią codziennie. Przez jedenaście miesięcy żyliśmy na huśtawce nastrojów, od zmartwienia do radości, od nadziei do rozpaczy. Choroba przypadła na ciężki czas pandemii koronawirusa, kiedy stan zdrowia się pogorszył, zamknięto już granice i Ania nie mogła polecieć do Chicago, żeby być blisko, pomagać i wspierać. Do ostatnich dni wierzyliśmy, że uda się powstrzymać chorobę, że będziemy razem jeszcze następny dzień, tydzień, miesiąc, może rok.

Z podziwem patrzyliśmy, jak Michał opiekuje się chorą Mamą. Wszystko co od niej otrzymał oddawał teraz po wielokroć. Jesteśmy mu za to bardzo wdzięczni, a Renia mogła być z niego jak zawsze dumna.

W czasie choroby dużo modliliśmy się. Odmawialiśmy różaniec, koronkę do Bożego Miłosierdzia, każdego 22 dnia miesiąca uczestniczyliśmy w nabożeństwach do św. Rity w kościele św. Katarzyny w Krakowie. Towarzyszyli nam w tym Przyjaciele Reni, Rodzina, nasz Drogi Kuzyn Ksiądz Jurek z Cypru. To dawało nam siłę. W dalszym ciągu prosimy o modlitwę.

Bóg sprawił, że nasze relacje rodzinne zawsze były dobre, bliskie, serdeczne i wiemy, że chociaż Renia jest już TAM, daleko, zawsze będzie jednocześnie tu z nami, blisko. Będzie uczestniczyć w naszych radościach i troskach.

W takich chwilach ogromnym pocieszeniem i siłą jest wiara. Powtarzamy sobie słowa Chrystusa z Ogrojca: „niech się dzieje Twoja wola, nie moja”.

W imieniu całej Rodziny i Przyjaciół

brat Zenon